"Telgrafın tellerine kuşlar mı konar" türküsündeki telgraf tellerinden sorumluydu.
Atik hanımın gözyaşlarını akıtarak göğsüne vura vura söylediği;
"Lütfü gelsin telgrafın başına, bir tel vursun Musul’da kardaşına..." dediği telgraf tellerinden sorumluydu.
Çünkü babam Telgraf çavuşuydu.
Ömrü Erzurum- Kars arasındaki Demiryolları güzergahında uzanan telgraf direkleri arasında geçti.
Arızanın nerede olabileceğini her defasında tahmin ediyor ve dediği doğru çıkıyordu. Ayaklarına taktığı kartal pençesi gibi demirden "ayakça"ları vardı. Onlarla telefon direklerinin en tepesine kadar çıkar, fincanlar kırıksa değiştirir, teller kopmuşsa yenilerdi.
Haberleşmeyi sağlamak için canı pahasına mücadele ederdi. Gece demeden, gündüz demeden, bazen tipide, bazen fırtınada, bazanda kavurucu güneş altında, ayılarla, kurtlarla mücadele ederek, bin bir güçlükle bu görevini yürüttü.
Dört-beş kişilik bir ekibi vardı. Onlarla kardeşçesine ayrım yapmadan çalışırdı. Bazen Jandarmalar kilometrelerce uzunluğundaki tellerin izini sürer, hırsızları yakalar ve onları adalete teslim ederdi.
O Demiryolu şapkasını ve elbisesini hep gururla taşıdı.
Mesai mevhumu gözetmeden kendisini her an görevli saydı. Gece yarıları bile kalkarak işe gitti. Her sabah mesai başlamadan en az yarım saat önce görev yerinde olurdu. Benim işim, benim yerim, benim dairem derdi.
"İşini iyi ve doğru yapmak en iyi ibadettir" derdi.
Ölüm döşeğinde bile hep maziyi sayıkladı:
"942 Katar tehir yapmış, Şevki çavuş bizi Soğanlı tünelinde bekliyor. Arıza Hasankale-Horasan arasında..."
Buraya kadar bahsettiğim babamın o değerli mesai arkadaşları, kısım şefleri, yol çavuşları, tel çavuşları...
Revizörler, atölye çavuşları, şube şefleri ve müdürler... Cumhuriyeti önemsemiş, benimsemiş ve içine sindirmiş insanlar.
Başta babam Alirıza Çağlar olmak üzere 60'lı 70'li hatta 80'li yıllara kadar DDY de çalışan, çok değerli hizmetler yapan, Babalar (hayatta olan veya olmayan) çok değerli şahsiyetler sizlerin manevi huzurunda hürmetle eğiliyorum.
Babalar gününüz kutlu olsun!