İnsanın bazen kelimeleri yetmez…
Hele bir babanın evlat acısı karşısında…,
Seyfullah Hoca ile bu kentte biz, birbirimizin sevinçlerini paylaştık. Ben onun çocuklarının heyecanına ortak oldum; o da benim kardeşlerimin…
Oğlumun…
Benim için Enes neyse, onun için Saltukhan odur…
Efrullah Ağabey ile Turhan gibi!
Bazı bağların adı yalnızca dostluk değildir. Ağabeyliktir, kardeşliktir; zamanla aynı aile olmaktır.
Ağabeyim, hocam!
Sen nice açıların iç hesabını bilirsin. Ama bir babanın yüreğindeki bu acı hangi ölçüye sığar…
Bu, ‘Pi’ değil ki…
Biz hangi kelimeyle sana teselli olabiliriz…
Ağabeyim, hocam!
Yine yan yana oturacağız… Bazen susacağız, bazen Ayça’yı konuşacağız. Belki anlattığın bir hatırada, gözlerimiz dolarken gülümseyeceğiz de… Onu sevgiyle anarken senin yanında olacağız.
Ayça’mız… Şimdi bulutların arasında, güllerin içinde… Ondan bize kalan ise geleceğe uzanan o hüzünlü ama umut dolu bakışı… İşte o umudun peşinde koşacağız!