Maviyle Kırmızı yarışıyor, Erzurum bekliyor...

Yayınlanma : 16 Kasım 2026 19:13

Bir şehir düşünün… Dağları kadar büyük hayalleri, tarihi kadar ağır sorumlulukları var. Gençleri konuşuyor, kent susuyor. Şimdi mavi ve kırmızı listeler yarışıyor. Peki, Erzurum'un geleceğini kim konuşacak?

Yaklaşık bir haftadır Kızılay İş Merkezi'ndeki çalışma odamın soğuğundan kaçıp Vehip Atalay Kitapsarayı'nın üçüncü katındaki Kültür Kafe'ye sığınıyorum.

Ne diyelim, ofisimizin ısınma meselesini de bir tür değişim ve dönüşüm projesi olarak tanımlayın!

Kültür Kafe'de, hemen yanı başımda sıcacık bir radyatör; önümde Erzurum Ovası'nın uçsuz bucaksız ayaz mı, ayaz manzarası, karşıda çocukluğumun dağları, arkamda heybetiyle Palandöken…

Burası yalnızca kahve içilen, kitap okunan bir mekân değil. Gençlerin buluştuğu, konuştuğu, düşündüğü; bazen de farkında olmadan insana kendisini sorgulattığı bir yer.

Geçtiğimiz günlerde ulusal gündeme ilişkin haberler üzerinde çalışırken yan masadan gelen bir konuşmaya kulak misafiri oldum. Genç bir kadın öyle şeyler söylüyordu ki bir an kendi şehrimden, hatta kendimden utandığımı hissettim. Bir başka gün, genç bir adamın konuşmasına takıldım. Öyle güzel, öyle yerli yerinde cümleler kuruyordu ki bildiklerimi unuttum, sustum ve dinledim.

Tam da bu duygular içindeyken, kasabanın daralan havasından uzaklaşıp yollara düşen bir öğretmenin çektiği yukarıdaki fotoğraf düştü telefonuma

Ben Erzurum'u, gençlerin yorgunluğunu, bir şehrin beklentilerini düşünürken; o, başka bir kasabanın içinden bana bir manzara gönderiyordu. Aynı gökyüzünün altında, farklı yerlerde, benzer duygularla yaşayan insanlarız demek ki…

Bazen bir fotoğraf, yalnızca bir manzarayı değil, insanın içinde biriktirdiklerini de anlatır. Bazen de iki insan arasındaki uzaklığı kısaltır.

İşte o an bir kez daha düşündüm:

Bu yüce yurtta gençler yorgun. Anaları babaları kadar yaşlılar…

Oysa gençlik, bir şehrin en büyük sermayesidir. Bir kentin geleceği, gençlerinin kurduğu hayaller kadar geniş, onlara açtığı imkânlar kadar güçlüdür. Peki, Erzurum gençlerine ne kadar alan açıyor? Onları dinliyor mu, anlamaya çalışıyor mu? Yoksa yetişmiş insanını, hayallerini ve umutlarını başka şehirlere uğurlamaya alışmış mı?

BİR ŞEHRİN SESSİZLİĞİ

Şehir üzerine yazmak, yalnızca sokakları, binaları, meydanları anlatmak değildir. Şehir yazısı biraz da duyma biçimidir. Taşın, toprağın, sokağın, insanın ve zamanın sesini duyabilmektir.

Taş Mağazalar'da biriken hatıraları, Köse Ömer'in çayında demlenen sohbetleri, Lalapaşa'nın gölgesini, Palandöken'in heybetini, Erzurum Ovası'nın sessizliğini dinlemektir.

Çünkü Erzurum, yalnızca geçmişiyle övünülecek bir şehir değildir. Bu topraklar, 23 Temmuz 1919'da Millî Mücadele'nin kaderine yön veren tarihî bir iradeye ev sahipliği yaptı. Erzurum Kongresi, bir milletin kendi geleceğine sahip çıkma kararlılığının simgelerinden biri oldu.

Böylesine büyük bir tarihî mirasın üzerinde yaşayan bir şehrin bugünkü meselelerini konuşmak da hepimizin sorumluluğudur.

Belki de Suskun Kentin Çığlığı dediğimiz şey tam olarak budur: Görmezden gelinen hayatların, duyulmayan seslerin, yarım bırakılmış hikâyelerin ve ertelenen beklentilerin birikmiş itirazı…

Bir şehri sevmek, onun yalnızca güzel yanlarını anlatmak değildir. Eksiklerini görmek, yanlışlarını söylemek ve daha iyisini istemektir.

ERZURUMLU'NUN İSTEDİĞİ YATIRIM: GASİLHANE

Rivayet edilir ki; Erzurum'un yetiştirdiği önemli isimlerden Cemal Gürsel, cumhurbaşkanı olduktan sonra şehri ziyaret eder. Şehrin ileri gelenleriyle bir araya gelir, sohbet eder.

Bir ara sözü Erzurum'a getirir:

“Bir hemşehriniz ve bir cumhurbaşkanı olarak isterim ki kendi dönemimden bu şehre bir hatıra, bir yatırım bırakayım. Benden ne istersiniz?”

Şehrin eşrafı susar. Kimse ilk sözü almak istemez. Cemal Ağa ısrar eder. Bunun üzerine içlerinden biri cesaretini toplayarak konuşur:

“Eziz Cumhurbaşkanım, Ulu Camimize bir gasilhane isteriz.”

Cemal Gürsel şaşırır. Bir süre düşüncelere dalar, ardından yaverine döner:

“Yaz yaver, Erzurum'a gasilhane yapacağız!”

Bu hikâyeyi ilk duyduğumda, kadim bir şehrin gerileme hikâyesinin ne zaman başladığına ilişkin zihnimde dolaşan sorulara da bir cevap bulduğumu sanmıştım.

Elbette bu bir rivayet. Ancak taşıdığı ironi, üzerinde düşünmeye değer.

Bir şehrin cumhurbaşkanından isteyebileceği yatırımın gasilhane olması, yalnızca o günün eşrafına ait bir tercih olarak okunabilir mi? Yoksa yıllar içinde daralan şehir hayallerimizin, küçülen beklentilerimizin ve kalkınma iddiamızdan uzaklaşmamızın sembolik bir anlatımı mıdır?

Bugün Erzurum'un ihtiyacı çok açık: Üretim, istihdam, sanayi, ticaret, yatırım ve gençlerine gelecek sunabilecek güçlü bir ekonomik yapı…,

MAVİ VE KIRMIZININ ÖTESİNDE ERZURUM VAR

21 Kasım'da Erzurum Ticaret ve Sanayi Odası seçimleri yapılacak. Bir tarafta kırmızı listeyle mevcut başkan Saim Özakalın, diğer tarafta mavi listeyle eski başkan Lütfü Yücelik yarışacak.

Elbette bu bir seçim. Her iki tarafın da yönetim iddiası, projeleri ve şehre ilişkin söyleyecekleri var. Üyeler kararını verecek, sandık konuşacak.

Ancak asıl mesele, sandıktan kimin çıkacağından çok, sandıktan sonra Erzurum için ne yapılacağıdır.

Çünkü Erzurum'un sorunları bir seçim takvimine sığmayacak kadar büyük. Ticaretin daraldığı, üretimin güçlüklerle karşılaştığı, gençlerin iş ve gelecek arayışıyla başka şehirlere yöneldiği bir tabloda, kentin ekonomik geleceğini konuşmak zorundayız.

Erzurum'un gençleri iş bulmak, üretmek ve hayallerini gerçekleştirmek için neden başka şehirlerin kapısını aralamak zorunda kalıyor?

Bu şehrin üniversitelerinde yetişen gençler neden kendi memleketlerinde kalabilecekleri bir gelecek bulamıyor?

Sanayisi, ticareti, turizmi, tarımı ve lojistik imkânlarıyla bölgenin merkezi olma iddiasındaki Erzurum, bu potansiyelini neden yeterince hayata geçiremiyor?

İşte yeni dönemde cevap bekleyen sorular bunlar.

ETSO yalnızca üyelerinin ticari meseleleriyle ilgilenen bir kurum değildir. Şehrin ekonomik geleceğine ilişkin söz söyleme, yol gösterme ve ortak aklı harekete geçirme sorumluluğu da taşır.

Bu nedenle seçimi kazanan yönetimin önünde yalnızca bir oda yönetme görevi değil, Erzurum'un geleceğine katkı sunma sorumluluğu bulunuyor.

Maviyle kırmızının yarışı elbette bitecek. Ama Erzurum'un sorunları sandık kapandı diye bitmeyecek.

ERZURUM'UN GENÇLERİ YORGUN OLMASIN!

Kültür Kafe'de yan masadan yükselen genç sesleri yeniden hatırlıyorum. Söyledikleri, kurdukları cümleler, hayata bakışları…

Aslında o gençler bize bir şey anlatıyor. Dinlemeyi bilirsek, şehrin geleceğine ilişkin pek çok cevabı onların sözlerinde bulabiliriz.

Erzurum'un dağları ne kadar heybetliyse gençlerinin hayalleri de o kadar büyük olmalı. Palandöken'in zirvesine bakıp gururlanırken, o zirveye ulaşmak isteyen gençlerin önündeki engelleri de görmeliyiz.

Bir ülkenin gençleri, anne babalarının yaşına gelmeden onların yorgunluğunu taşıyorsa orada durup düşünmek gerekir.

Bu şehir geçmişte çok şey başardı. Tarih yazdı, mücadele etti, ülkenin kaderine yön veren kararların alındığı mekânlardan biri oldu. Şimdi de kendi geleceği için yeni bir iradeye, yeni bir heyecana ve ortak akla ihtiyacı var.

Mavi de kazanabilir, kırmızı da… Listeler değişir, yöneticiler gelir geçer.

Ama Erzurum kalır.

Önemli olan, geriye nasıl bir Erzurum bırakacağımızdır.

Çünkü bu şehrin artık yeni bir gasilhane talebine değil; gençlerinin geleceğine, üretimine, istihdamına ve hayallerine yatırım yapmaya ihtiyacı var.

Erzurum'un çığlığı duyulmalı. Hem de artık çok geç olmadan…

Yorum Yaz
  • UYARI: Konuyla ilgisi bulunmayan, hakaret içeren cümleler veya imalar, inançlara saldırı, şiddete teşvik yorumları onaylanmamaktadır.